Ὀνομομαντεία & ἀριθμομαντεία, diuinatio ex nominibus & numeris, exercentur. Ortam vtramque à Pythagoreis tradunt; qui literarum elementis certos diuinosque tribuerunt numeros, numeris vim præsagam futuri occultique: quam, vt ex quodam cum stellis connexu consensuque habere viderentur, quidam vnitatem & quaternionem Soli, binarium Mercurio, senionem Veneri, octonarium Saturno, nouenarium Marti: vnitatem Leoni, binarium Aquario, ternarium Capricorno, quaternarium Sagittario, quinarium Cancro, senarium Tauro, septenarium Arieti, octonarium Libræ, nouenarium Scorpio, denarium Virgini, vndenarium Piscibus, duodenarium Geminis, accommodant.
‘오노모만테이아’와 ‘아리트모만테이아’, 곧 이름과 수로 하는 점술도 행해진다. 두 가지 모두 피타고라스학파에서 나왔다고 전한다. 그들은 알파벳 글자들에 일정한 신적인 수를 부여하고, 그 수에는 미래와 감추어진 일을 예고하는 힘을 부여하였다. 수가 천체와의 어떤 연결과 조응에서 그 힘을 얻는 듯 보이게 하려고, 어떤 이들은 1과 4를 태양에, 2를 수성에, 6을 금성에, 8을 토성에, 9를 화성에 배정한다. 또 1을 사자자리에, 2를 물병자리에, 3을 염소자리에, 4를 사수자리에, 5를 게자리에, 6을 황소자리에, 7을 양자리에, 8을 천칭자리에, 9를 전갈자리에, 10을 처녀자리에, 11을 물고기자리에, 12를 쌍둥이자리에 맞춘다.
Et fortasse hoc non sine ratione factum est. Soli vnitatem dedicatam existimo, vel, quod vno simplicique circumferatur motu: vel, quod dignitate, præstantia, luce, mole, reliquas stellas anteat, & lumen ceteris communicet, vt numeros ceteros vnitas & ordine naturæ præcedit & constituit: quaternionem additum, ob locum quartum, qui inter septem planetas, medius est.
아마도 이런 배정이 전혀 까닭 없이 이루어진 것은 아닐 것이다. 내가 생각하기에 1을 태양에 바친 것은, 태양이 하나의 단순한 운동으로 회전하기 때문이거나, 위엄과 탁월함과 빛과 크기에서 다른 별들을 앞서며 그들에게 빛을 나누어 주기 때문이다. 이는 1이 자연의 질서에서 다른 수보다 앞서며 그 수들을 이루는 것과 같다. 4를 더한 것은 일곱 행성 가운데 가운데에 해당하는 넷째 자리를 차지하기 때문이다.
Lunæ assignatum reor septenarium, quod, septem dierum spacio, quartam semper cœli partem metiatur, & φάσιν, apparitionem atque effigiem mutet, & quater septem diebus, curriculum absoluat integrum, circuituque dierum septem, varie afficiat terrena cuncta immutetque: adiunctum vero binarium quod vt plurimum, secundo à coitu die, proferat, se in emersum, & biduo rursus, ante congressum, subeat radios Solis, & euanescat ex oculis.
달에 7을 배정한 것은, 달이 일곱 날 동안 언제나 하늘의 사분의 일을 지나고, ‘파시스’, 곧 보이는 모습과 형상을 바꾸며, 네 번의 일곱 날로 한 바퀴를 다 돌기 때문이라고 나는 생각한다. 또 일곱 날의 주기로 지상의 모든 것을 여러 방식으로 움직이고 변화시키기 때문이다. 2를 덧붙인 것은 대개 합이 있은 뒤 둘째 날에 모습을 드러내고, 다시 합이 되기 이틀 전에 태양 광선 아래로 들어가 눈에서 사라지기 때문이다.
Ternarium relatum in Iouem beneficum, non dubito, ex vetusta & religiosa, de ternario, opinione, quæ ex antiquissima sanctorum Patrum doctrina, de sancta Trinitate reliqua, Ethnicos in admirationem huius numeri conuertit. Temperatior est autem ceteris Iupiter, & fausta ac salutaria plerunque præstat ac confert. Sic de ceteris. Sed quacunque sit ratione hoc factum, non moror.
유익한 목성에 3을 돌린 것은 3에 대한 오래되고 종교적인 생각에서 비롯되었다고 나는 의심하지 않는다. 그 생각은 성삼위일체에 관한 거룩한 조상들의 가장 오래된 가르침에서 남은 것으로서, 이교도들이 이 수를 경탄하게 만들었다. 목성은 다른 행성들보다 온화하며 대개 길하고 이로운 것을 베풀고 가져온다. 다른 것들도 이와 같다. 그러나 무슨 이유로 이런 배정을 했든, 나는 거기에 오래 머무르지 않겠다.
Distribuerunt iidem Alphabetum in tres δεκάδας, decadas exemplo, vt opinior, Chaldæorum, à quibus profectam ἀριθμομαντείαν, vaticinationem ex numeris multa sunt quæ arguunt. Prima simplices comprehenderunt numeros, secunda denarios, tertia centenarios.
그들은 알파벳을 세 ‘데카데스’, 곧 열 개씩의 묶음으로 나누었다. 내가 생각하기에는 칼데아인들의 본을 따른 것이다. 아리트모만테이아, 곧 수를 통한 예언이 칼데아인들에게서 나왔음을 보여 주는 증거가 많다. 첫 묶음에는 일의 자리 수들을, 둘째에는 십의 배수들을, 셋째에는 백의 배수들을 넣었다.
Diuinaturi de aliqua re, nomina eorum, qui interrogationem deferebant, resoluta commutabant in numeros.
어떤 일을 점치려 할 때에는 질문을 가져온 사람들의 이름을 낱글자로 풀어 수로 바꾸었다.
Imitati sunt hoc recentiores Iudæi, sanctissimis nominibus veri Dei, & cætorum Angelorum, ac Dæmonum. Condiderunt geminam Cabalam, Vnam de Breschith, quam Cosmologiam vocant: Alteram de Mercana, de Dei, Angelorum, Dæmonumque naturis, nominibus, & signaculis. Hanc rursus in ἀριθμομαντείαν, vaticinationem ex numeris, distinxerunt & θεομαντείαν, Diuinationem, seu Dei vaticinium. Illa, Angelicas virtutes, nomina & signacula: hac, altiora, & ad Deum pertinentia pertractarunt, tanto scelere, profanatis & pollutis sanctissimis Dei nominibus, vt nesciam, an vllum maius cogitari possit. Piæ mentes oculis illorum mentionem, auribus, & toto pectore, abhorreant ac detestentur. Sed ad ἀριθμομάντεις, diuinatores ex numeris reuertor.
후대의 유대인들은 참된 하나님의 가장 거룩한 이름들과 천사 및 악령 무리들의 이름으로 이를 모방하였다. 그들은 두 종류의 카발라를 세웠다. 하나는 우주론이라고 부르는 브레시트에 관한 것이고, 다른 하나는 메르카나에 관한 것으로서 하나님과 천사와 악령의 본성, 이름, 표지를 다룬다. 그들은 후자를 다시 아리트모만테이아, 곧 수를 통한 예언과 테오만테이아, 곧 점술 또는 하나님에 관한 예언으로 나누었다. 앞의 것으로 천사의 능력과 이름과 표지를, 뒤의 것으로 더 높은 일들과 하나님에 관한 일들을 논하였다. 그들은 하나님의 가장 거룩한 이름들을 모독하고 더럽히는 매우 큰 죄를 지었으니, 그보다 더 큰 죄를 생각할 수 있을지 나는 모르겠다. 경건한 마음을 가진 이들은 눈과 귀와 온 가슴으로 그 언급을 꺼리고 혐오해야 한다. 그러나 나는 다시 ‘아리트모만테이스’, 곧 수로 점치는 이들에게 돌아가겠다.
Commenticia tota est ἀριθμομαντεία, diuinatio ex numeris. Vnde sit enim vis σημαντικὴ, significatrix, numerorum non video.
아리트모만테이아, 곧 수를 통한 점술은 온통 꾸며 낸 것이다. 수의 ‘세만티케’, 곧 무엇인가를 나타내는 힘이 어디서 오는지 나는 알 수 없기 때문이다.
Aut enim ipsis inest numeris natura, aut accedit extrinsecus. Natura non inest: Etenim numeri, per se, sunt aut quantitates, quas mens intuens, & velut ordinans obiecta singularia sensibus subiecta, cogitando format: nec differunt ab ipso intelligendi actu, hocque cessante, abeunt atque euanescunt: Aut characteres picti, quibus notantur & exprimuntur numeri. Illas sensu perceptorum aut cogitatorum indiuiduorum, multitudinem significare: hos certum vnitatum numerum, nec præter hæc aliud quicquam adeo euidens, vt demonstratione egeat.
그 힘은 수 자체에 본성으로 들어 있거나 밖에서 더해지는 것일 터이다. 본성으로 들어 있지는 않다. 수 자체는 정신이 감각에 주어진 개별 대상들을 바라보고 정렬하듯 사유하여 만들어 내는 양이기 때문이다. 이런 수는 이해하는 행위 자체와 다르지 않으며, 그 행위가 멈추면 떠나 사라진다. 또는 수는 수를 표시하고 표현하는 그려진 기호이다. 앞의 양은 감각으로 지각하거나 생각한 개별자들의 많고 적음을, 뒤의 기호는 일정한 수의 단위를 나타낼 뿐이며, 그 밖의 무엇을 나타내는 것은 아니다. 이는 입증이 필요할 만큼 명백하다.
Si aliunde aduenire dicitur, eodem res redit, quo in Geomantia.
그 힘이 다른 곳에서 온다고 말한다면, 문제는 지오맨시에서와 같은 지점으로 되돌아간다.
Ὀνομομαντεία & ἀριθμομαντεία.
이름점과 수점.
Alphabeti distributio Arithmetica.
알파벳의 산술적 구분.
Cabala Iudæorum gemina.
유대인들의 두 갈래 카발라.
Arithmomantiæ vanitas.
수점의 허망함.