Vt fiat sonus quicumque, docet experientia, semper concurrere duo corpora solida, inter se collisa, seu vere sint solida, vt in tintinnabulis, campanis, bombardis, &c. seu duritie ac renixu, ex tensione, vt chordæ seu fides natura tamen alicuius soliditatis participes, in organis, quæ ἐντατὰ, quod neruis intenduntur, vocantur, & expansæ pelles in tympanis: seu aëris impulsi, coarctati & vrgentis copia, impetusq; vehementia expressi, aut adacti ac reiecti per caua ac conclusa solida, vt in organis, quæ sunt ἐμπνευστὰ sic dicta quod flatu compleantur, & ventorum spiratu rapido ac concluso, per hiatus aut rimas In his omnibus, alius esse obseruatur sonus, ex tactu & plaga, alius tonus & tenor, qui plagam sequitur, à vibratu corporis sonori, nusquam impediti à solidi cuiuscumque occursu, & contactu. Vnde sit igitur sonus, vnde tonus, qui perdurat, plaga cessante, quæritur. Vtrum ex contactu, quo concussa committuntur inter se? An vero ex attracto confestim, interceptoque, ac refracto, & attenuato, ac rarefacto aëre, & eo impetu rursus diffuso, cum impulsu circumfusi aëris à collisione? Tonus vero, vtrum à corpore ipso sonore exiliat, & ictu eliciatur? An vero ab aëre, confestim ac cum impetu incluso cieatur, sic, vt sonum quidem plaga: tonum vero adactus & allisus aër commoueat, haustumq; vicissim ex eo contactu vehat, ac diffundat eo vsque, quousque percussu propellitur, seu quousque se impetus effert, atque extendit? Corpora dura & solida, quæcumque commissa inter se, ipso conflictu sonum edunt, qui tanto maior euadit, quanto duriora & solidiora illa sunt, & plaga, quanto ex collisu fuerit vehementior: tonum tamen seu tenorem non emittunt simul omnia procul resonantem. Ad hunc enim, vt exeat, requiritur primo, vt corpora sint solida, & ex materia comparata sonora, seu tinnula, qualia sunt, quæ fiunt ex humidi, tenacis, ac glutinosi, subactu forti, pertinacique cohæsu cum terreo sicco, cuius partes, etsi ex infarctu connexuq; humidi interfusi, arcto coagmentatu, sic inter se deuinciuntur, vt, in continuata soliditate, videantur interius expertia esse hiatuum omnium, ac meatuum, suis tamen singula sunt pertusa poris, etsi rarioribus, angustioribus, & obscurioribus, quam alia, soliditate tali destituta, iiq; pori aëre pleni sunt semper, qui, percussu ac vibratu corporis impellitur, & agitatur.
어떤 소리가 생기든 두 단단한 몸이 서로 부딪히며 함께 작용한다는 것을 경험은 가르쳐 준다. 작은 종과 큰 종, 대포 등에서처럼 실제로 단단한 몸일 수도 있다. 또는 현악기를 ἐντατὰ, 곧 줄을 팽팽하게 매어 놓은 것들이라고 부르듯이, 본성상 어느 정도 견고함을 지닌 줄이나 현, 그리고 북에 펼쳐 맨 가죽처럼 팽팽함에서 비롯된 단단함과 반발력에 따른 것일 수도 있다. 또는 공기가 밀려 압축되고 몰려드는 양과 그 기세의 격렬함에 따라 밀려 나오거나, 속이 비고 둘러싸인 단단한 것들 사이로 몰렸다가 되튀어나오는 데서 생길 수도 있다. 숨으로 채운다는 뜻에서 ἐμπνευστὰ라고 부르는 악기들과, 틈이나 갈라진 곳에 갇혀 빠르게 부는 바람에서 그러하다. 이 모든 경우에 접촉과 타격에서 생기는 소리와, 타격 뒤에 이어지는 음 또는 지속음은 서로 다르다고 관찰된다. 뒤의 것은 어떤 단단한 물체의 부딪힘이나 접촉에도 방해받지 않는 발음체의 떨림에서 생긴다. 그렇다면 소리는 어디서 생기며, 타격이 그친 뒤에도 남는 음은 어디서 생기는가가 문제된다. 흔들리는 것들이 서로 맞닿는 접촉에서 생기는가? 아니면 곧바로 끌려 들어와 붙잡히고 꺾이며 미세해지고 희박해진 공기가 다시 그 기세로 퍼지는 데서, 그리고 충돌이 주변 공기를 밀어내는 데서 생기는가? 음은 소리 나는 몸 자체에서 튀어나와 타격에 의해 끌려 나오는가? 아니면 갑자기 세차게 갇힌 공기에서 일어나는가? 그리하여 타격은 소리를 일으키고, 밀려가 부딪힌 공기는 음을 일으키며, 그 접촉에서 받아들인 음을 다시 실어 나르고 퍼뜨리는가? 타격으로 밀려 나가는 데까지, 곧 그 기세가 뻗어 퍼지는 데까지 그러한가? 단단하고 견고한 몸들은 무엇이든 서로 맞부딪히면 충돌 자체로 소리를 낸다. 그 몸들이 더 단단하고 견고할수록, 그리고 충돌의 타격이 더 격렬할수록 소리는 더 커진다. 그러나 모든 몸이 멀리 울리는 음 또는 지속음을 함께 내는 것은 아니다. 그러한 음이 나오려면 첫째, 몸이 견고하고 소리를 내거나 맑게 울리는 질료로 이루어져 있어야 한다. 습하고 끈끈하며 점착성 있는 것을 세게 주물러 흙에 속하는 마른 것과 끈질기게 결합시켜 만든 몸들이 그러하다. 그 부분들은 사이에 스며든 습한 것이 채워지고 이어짐으로써 서로 긴밀하게 결합되어, 연속된 견고함 속에 내부의 틈과 통로가 전혀 없는 것처럼 보인다. 그렇더라도 각각에는 고유한 기공이 뚫려 있다. 다만 그러한 견고함이 없는 다른 것들보다 기공이 더 드물고 좁고 눈에 잘 띄지 않는다. 이 기공들은 언제나 공기로 가득 차 있으며, 몸을 때리고 떨리게 하면 그 공기가 밀려 움직인다.